Μαρζάν Σατραπί: Το κορίτσι του Persepolis δεν είναι πια εδώ

 

Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου της Μαρζάν Σατραπί, κάτι μοιάζει να "έσπασε" στο εσωτερικό όσων έχουν δει το αριστούργημα που αποκαλείται Persepolis. Ή μάλλον λάθος, μάλλον κάτι αναζωπυρώθηκε. Αυτό το περίεργο αίσθημα χαρμολύπης. Χαρά γιατί παρακολούθησαν ένα καθηλωτικό φιλμ, λύπη γιατί ήρθαν αντιμέτωποι με μία σκληρή πραγματικότητα που εκτυλίχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 70' και δυστυχώς σήμερα παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ.

Εν έτει 2026, όπου σε ουκ ολίγα κράτη αυτό του κόσμου - συμπεριλαμβανομένου και του Ιράν, η θέση των θυληκοτήτων αμφισβητείται και υποβαθμίζεται σε καθημερινή βάση. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι το σενάριο προήλθε από τη σκοπιά της εν λόγω καλλιτέχνη, η οποία εγκατέλειψε τα έγκατα τούτου του κόσμου σε ηλικία μόλις 57 ετών. Όχι από τη ματιά μιας εξωτερικής παρατηρητή, αλλά αυτοβιογραφικά, καθώς το μακρινό πλέον 2003 κυκλοφόρησε την ιστορία της ζωής της σε μορφή κόμικ, τέσσερα χρόνια προτού τη δει στη Μεγάλη Οθόνη.

Πως γίνεται ρε γαμώτο δύο δεκαετίες μετά και σχεδόν μισό αιώνα από την εποχή που η ιστορία λαμβάνει χώρα, όλα όσα συμβαίνουν στο Persepolis να είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Από το ρόλο που παίζουν οι εξωτερικές δυνάμεις - καλοθελητές για την ευημερία ενός κράτους της Μέσης Ανατολής, μέχρι τον αυτοκαταστροφικό ρόλο των εγχώριων - θρησκευτικών ολιγαρχών, οι οποίοι στο όνομα του πατριωτισμού ασελγούν σε βάρος των πολιτών τους.

Δε θα συναντήσει κανείς spoils στο παρών κείμενο. Γι' αυτό και οι γενικολογίες. Όποι@ έχει παρακολουθήσει όμως την ταινία, αντιλαμβάνεται τα μηνύματα. Αυτά τα οποία υπενθυμίζουν το λόγο για τον οποίο πρέπει να μπαίνει στη σφαίρα του δημοσίου λόγου το αυτονόητο. Ότι ο κινηματογράφος έχει επιτακτική ανάγκη από περισσότερες γυναικείες φωνές. Από περισσότερες σεναριογράφους! Θλιβερό και μόνο που το συζητάμε.

«Η Μαρζάν Σατραπί πέθανε από θλίψη, ένα χρόνο μετά το χαμό του συζύγου της». Αυτός είναι ο τίτλος που κυριαρχεί από το πρωί - τόσο στα εγχώρια - όσο και στα ξενόγλωσσα ειδησεογραφικά μέσα. Πόσο δυνατή πρόταση ρε γαμώτο. Επαναφέρει ένα διαχρονικό (και όχι τόσο φιλοσοφικό) ερώτημα. Εν τέλει τι είναι χειρότερο; Να μην αντέχει η καρδιά να χτυπάει άλλο από στεναχώρια ή να λειτουργεί σε ένα σώμα δίχως συναισθήματα... Διότι στην τελευταία περίπτωση ο θάνατος έρχεται εσωτερικά πολύ πριν κάνει μετάσταση στα ζωτικά όργανα.

Καλό ταξίδι στο αγαπημένο κορίτσι του Persepolis. Να συναντήσει σύντομα τον αγαπημένο της.